وحید رفت سربازی و همه شادی موقتی که در زندگیم پیدا شده بود به یک باره از بین رفت . تنها شده بودم و تقریباً همه اقوام مثل  یک وصله ناجور مرا نگاه می کردند . چون همچین داستانی را تا حالا نشنیده بودند که دختری ازدواج کند و دوباره به خانه پدری برگردد . به خاطر امرار معاش دوباره خیاطی می کردم چون مغازه و کلیه اجناسش را موقع عروسی به مادرم واگذار کرده بودم . فکر می کردم اینطوری روی پای خودم هستم و منت کسی را نمی کشم چون ذاتأ دختر مغرور و جدی بودم . نمی خواستم منت کسی روی سرم باشد . برای وحید هم پول تو جیبی می فرستادم مبادا نتواند تحمل کند و از سربازی فرار کند غافل از اینکه او را پر توقع کرده او را مردی سربار می پرورانم .

یکی از همین روزها خانم ... که قبلأ مرا برای پسرش خواستگاری کرده بودبرای سفارش لباسهای جدید  بدیدن من آمد . چون صورتم را اصلاح کرده و آرایش موهایم عوض شده بود قیافه من کاملأ تغییر کرده و چهره امزیبا شده بود  اصلأ مرا نشناخت و گفت با مونا خانم کاردارم گفتم خودم هستم یکباره روی پله ها نشست و گفت کی؟ چرا به من نگفتید؟ من دوسال است که  ... مادرم آمد و حرفهایش نیمه تمام ماند . بدون دادن سفارش رفت و دیگر او را ندیدم . بعدها فهمیدم دوخت لباس بهانه ای برای راضی کردن من و ازدواج با پسرش بوده که مادرم هیچوقت به من نگفته بود . جز یکبار که اشاره کوچکی کرده بود !!!

خلاصه نگاههای سنگین را نمی توانستم تحمل کنم پس به فکر نقل مکان به تهران افتادم و تصمیم خود را به یکی از دوستان قدیمی که کارمند وزارتخانه ای در تهران بود گفتم . خواهش کردم هر طور شده کاری برایم جور کند. قبول کرد و گفت خبرت می کنم . وحید هر از گاهی به مرخصی می آمد حال و هوایم عوض می شد و با رفتنش دنیایم تاریک . هیچوقت مادرم با من صحبت نکرد از من نخواست که درد دلی کنم ، ته دلم رابرایش بگویم ، ... با آمدن وحید اخم می کرد یعنی من در زندگیت دخالتی نمی کنم ولی معنی حرکاتش خسته شدن از این وضعیت بود . یکی از همین روزها ساعت ۲ بعد از ظهر دوستم فاطمه تماس گرفت و گفت در یکی از دفاتر ماشین نویس می خواهند من تو را معرفی کردم باید فردا ساعت ۸ صبح باید اینجا باشی . پای تلفن خشکم زده بود و نمی دانستم چکار کنم . پدرم به کمک آمد و گفت دخترم چی شد ؟ کی بود ؟ گفتم بابا فاطمه بود توی وزارتخانه برایم کار پیدا کرده  نمی داننم چکار کنم ؟ گفت خودت چه می خواهی دوست داری بری؟ گفتم بله . گفت خدا به همراهت . با شناختی که از تو دارم حتمأ موفق میشوی . من مطمئن هستم . کمی قوت قلب گرفتم ولی گفتم وحید چی ؟ به او چه بگویم ؟ مادرم سریع گفت به او ربطی ندارد فعلأ چیزی نگو تا بعد .

دو دست لباس ، شناسنامه ، مدارک تحصیلی و ماشین نویسی  را برداشتم و ساعت ۹ شب به سمت تهران حرکت کردم . همه چیز برایم غریب بود انگار اولین بار بود این راه را می رفتم و مرا کوک کرده بودند باید این کار را می کردم . ساعت ۵ صبح به تهران رسیدم جایی را نداشتم به نمازخانه ترمینال رفتم نماز صبح را خواندم کمی استراحت کردم و ساعت ۷ به سمت وزارتخانه رفتم . منتظر آمدن فاطمه شدم . بعد از روبوسی و احوالپرسی گفت فکر نمی کردم بیایی ! پس اوضاع اینقدر خراب است که قید همی چیز را زده ای . با هم درد دل کردیم ( فاطمه دوست دوران دبیرستان من بود و همدیگر را کاملأ می شناختیم . به رازهای هم آگاه بودیم و سری از هم سوا بودیم ) بعد از گرفتن یک آزمون ماشین نویسی و بیوگرافی خصوصی از زندگیم قبول شدم و محل کارم یک مرکز آموزش در شهر کرج بود . خیلی خوشحال شدم چون خانه دوستم فاطمه در کرج بود پس رفت و آمد برایم راحت می شد تا اینجا خدا با من بود . با سرویس اداره و چند نفر آقا به سمت کرج حرکت کردیم . هیچکس را نمی شناختم و مسیر را هم بلد نبودم . در دلم میگفتم اگر مرا به بیابانی ببرند و سربه نیست کنند هیچکس نمی فهمد حتی فاطمه . ( وحید کجایی که همسرت با ۴ مرد غریبه در ماشینی غریبتر معلوم نیست به کجامی روند) اینها فکرهایی بود که از سرم می گذشت تا اینکه به مرکز آموزش رسیدیم . خانمی که همکارجدید من بود به سفارش فاطمه خیلی خوب از من استقبال کردو هم جا را به من نشان داد و کار من رسمأ شروع شد . به مادرم تلفن زدم و خبرها را گفتم . خیلی خوشحال شد و گفت مواظب خودت باش .